AREN LEON

  Geçenlerde Alsancak’ta yürüyüşe çıktım, Gündoğdu Meydanı’nda denizi seyrediyordum. Güvercinler vardı meydanda yine. Erkek güvercinlerin dişileri takip etmesi, etraflarında oyunlar yapmaları, göğüslerini şişirip renk renk tüylerini göstermeler, guklama sesleri çıkararak dans etmelerini izledim. İzlediklerimin tamamında dişiler hızla uzaklaşıyor, erkekler takip etmeyi bırakıp hemcinslerinin yanına dönüyor ve dansı bırakıyorlardı. Dışarıdan bakınca güvercinlerin beslenmek ve dinlenmek için orada olduklarını zannediyoruz. Burası onların da dünyası ve Gündoğdu Meydanı da onların habitatı. Kargalar, martılar, atlar, kediler, köpekler, böcekler ve solucanlar için de öyle. Evlerindeler… Kendilerini burada güvende hissediyorlar, aşklarını da orada yaşıyorlar, karınlarını da orada doyuruyorlar, toplanıyorlar, kendi dillerinde sosyalleşiyorlar. Karantinanın ilk haftalarında Alsancak, Gündoğdu Meydanı Prag’da çekilmiş bir kovalamaca/kur yapma sahnesi; aynı Alsancak’taki gibi. Bir kısmı Alsan...

  Tango müziğinde kişisel tercihim Julio De Caro okulu. Müzik zevki açısından da, yetiştirdiği müzisyenlerin yaşama bakışları açısından da De Caro okulundan/ekolünden yanayım. Anibal Troilo, Osvaldo Pugliese ve Astor Piazzolla bu ekolden yetişen başlıca büyükler. Di Sarli melodik akımın öncüsü, başlarda Fresedo ekolünden etkilenmiş belki ama kendisi başlıbaşına bir ekol. Tabi ki De Caro ve Di Sarli’nin yakın takipçileri Calo, Laurenz, Demare, De Angelis, muazzam eserleri var. Canaro ve Lomuto’daki sadelik ve rahat dans edilebilirlik de çok güzel. D’Arienzo ve Biagi tangosunun ritmi baskın, enerjisi kuvvetli; bundan dolayı da sıkça melodiyi geride bırakan tarzlarını çok sevemiyorum. Tango ruhu için sert bence. Güzel üretimleri de olmakla birlikte tercih sıralamasında önceliklilerden değiller. Yine de D’Arienzosuz geçen bir Milongayı çokları hayal bile edemiyor, D’Arienzo’ya haksızlık edildiğini düşünüyor. Julio de Caro’nun 1927 kayıtlı kendi bestesi Tierra Querida, Golden Age’den ön...

Dün El Chino’nun en çok etkilendiği ve dansından bir şeyler kapmaya çalıştığı büyük Villa Urquiza ustası El Turco Jose’nin adını geçirmiştik. Bu vesile ile “El Turco” olmak üzerinden “Göç, Kimlikler, Sınıflar” gibi kavramlara dokunmuş olalım. Yine ortaya karışık bir deneme olacak. Godfather’daki “The Turk” – Virgil Sollozzo – karakterini hatırlarsınız. Anladığım kadarı ile filme göre bu lakabı alması Türk olmasından değil, fiziki görünümünden, korku uyandırmasından kaynaklanıyordu. Aslında o da diğer Mafya üyeleri gibi İtalyan’dı. Kurguya göre Vito Corleone ve ailesi New York’un en güçlü mafyasıdır. (Mafia – Ma Familia – “benim ailem” ) Daha önceki yazılarımızda Astor Piazzolla’nın da New York’da mafya çevresinde büyüdüğünü ve çocukken bolca kavgaya girdiğini, sol yumruğu ile tanındığını anlatmıştık. Aşağıdaki sahnede El Turco ile Don Corleone’nin pazarlığını izliyoruz. El Turco “Baba”ya politik bağlantılarını kullanarak onun uyuşturucu ticaretini rahatça yapmasını sağlaması halinde ka...

Günlüğümüzde “Villa Urquzia” dans stilinin hayatta kalan son temsilcisi gibi kabul edilen milonguero “El Chino Perico”yu (Ricardo Ponce, 1941 – … ) ve Villa Urquiza stilini kendisi ile 11 Ağustos 2018 tarihinde yapılan mülakat üzerinden anlamaya çalışacağız. “Sunderland Club / Villa Urquiza” El Chino Perico solda, El Flaco Dani sağda Milonguero bir sosyal dansçıdır. Maestro’dan farkı, geçimini başka bir şeyden sağlayıp, sosyal dansçı olarak milongalara abone olmasında, Tangoyu performans sanatı olarak değil, yaşam tarzı olarak algılamasındadır. Ders verebilir, vermeyebilir de, ama Tango onun için mesleğe dönüşmez, yaşamın kendisidir. Maestrolar da Tangoyu milonguerolardan öğrenmeye çalışırlar. Çünkü Tango’nun şeklinden şemalinden daha önemli bir şeye, “ruhuna” sahiplerdir. “Villa Urquiza” Buenos Aires’in içinde işyerlerinden çok yerleşim yeri olan sakin ve bakımlı parkları ile de bilenen bir semtin adı. Milongalara ev sahipliği yapan Sunderland ve Sin Rumbo gibi ünlü bazı kulüpler de b...